مزارخاکی من

مرگ من فرا خواهد رسید برساحل گورستانی خموش
و پایانی پراز انتظار
ازدحامی از کینه و نفرت
مرگ من ،آبی بر خاکستر ریختن است
بر روان خاکی سرد مزار،
مینوازد باد،
وپایان میابد سزنوشتی متزلزل
و اما اکنون،
به وقت قوقای یک سکوت
و دردی مانده در دل
و فراموشی غزل ها
و انچه در اینقاب سرنوشت بود،
پایان بود ،
تلختراز سیمای دلنشین مجنونی
وشیرینتر از تلخی دلتنگی ها...

خیابان...